Repertuar

.

Zespół AKT, KTT

godz. 19:30

Duża Scena Kieleckiego Teatru Tańca, Plac Moniuszki 2B

"5" oraz "Sny"

5 - zespół AKT, działający w Szkole Tańca Kieleckiego Teatru Tańca Idea i choreografia: Małgorzata Ziółkowska Scenografia (zdjęcia): Radosław Kowalik Muzyka: collage- DJ Krush, Monika Brodka, Trentemoller Spektakl 5 to taneczno-plastyczna opowieść o żywiołach. W spektaklu "5" ukazane zostały wspólne dla wielu kultur, cztery żywioły - ziemia, ogień, powietrze i woda, prezentowane w kolejnych scenach. Piątym żywiołem ukazanym jako element spektaklu jest postać Kobiety, jako matki, żony, kochanki, społeczniczki. Spektakl 5 ukazuje owe pięć żywiołów w kolejnych odsłonach, obrazach na pierwszy rzut oka nie związanych ze sobą. Jednakże w zamyśle choreografa osoba kobiety przeplata poszczególne sceny, stając się jednocześnie elementem każdej z osobna. Nawet w scenie ognia (w której tańczą sami mężczyźni) jest czynnikiem rozpoczynającym i kończącym scenę. Mottem spektaklu są dwie prawdy: Żywioł jako siła sprawcza, piękna, łagodna i jednocześnie niszcząca… jak każda kobieta…. Wszechświat to system nieogarnięty, złożony….jak kobieta…

Sny - balet współczesny Kieleckiego Teatru Tańca choreografia, scenografia - Jacek Tyski kostiumy- Tijana Tyski reżyseria światła - Grzegorz Pańtak muzyka Lok-Batan Folklore Group, Krzysztof Knittel, Dulce Pontes, Company for string, Adele Anthony, Ulster Orchestra Spektakl „Sny” czerpie inspirację ze świata marzeń sennych, w którym z żelazną logiką, właściwą snom, splatają się ze sobą wydarzenia będące reminiscencjami realnej codzienności z całkowicie fantastycznymi motywami. Świat społeczny z jego hierarchiami i relacjami międzyludzkimi przenika się ze światem pierwotnej natury, symbolizowanej przez takie siły jak deszcz, słońce, przestrzeń. Ta struktura marzenia sennego odwzorowana jest w konstrukcji spektaklu, na który składają się sekwencje pozornie niezwiązanych ze sobą scen, połączonych jednak nielinearną logiką, która ujawnia się w całości przedstawienia, a jednocześnie zostawia widzowi swobodę interpretacji. Język tańca współczesnego, którym posługuje się choreograf, jest doskonałym narzędziem, pozwalającym oddać całą niezwykłość świata, który jest na pograniczu jawy i snu. Bilety w cenie 25, 30, 35zł. Dla grup powyżej 15 osób 5 zł zniżki na bilecie.

.

Tańce różnych narodów

godz. 19:30

Scena Kieleckiego Teatru Tańca, Plac Moniuszki 2B

Zespół Tańca Ludowego „Barvinok, Zespół Pieśni i Tańca "Śląsk" im. Stanisława Hadyny

Zespół Tańca Ludowego „Barvinok” powstał w 1984 roku i jest jednym z najlepszych choreograficznych zespołów na Ukrainie. Twórcą oraz dyrektorem artystycznym zespołu jest Petro Boyko będący również Kawalerem Międzynarodowego Orderu Uśmiechu. Zespół „Barvinok” występuje w najbardziej malowniczej części Ukrainy, zwanej Podillya, która jest geograficznym centrum Europy. „Barvinok” wygrał wiele Ukraińskich oraz Międzynarodowych festiwali. Zamiłowanie do folkloru pozwoliło zjednoczyć ponad 1200 chłopców i dziewcząt tworzących zespół od 1984 roku. Wspaniałe umiejętności aktorskie, zdumiewający talent młodych aktorów, artystyczna oryginalność każdego tańca, cudowne kostiumy oraz różnorodność muzycznego akompaniamentu to czynniki, które zapewniają sukces zespołu. Młodzi artyści występowali w wielu częściach Ukrainy oraz w wielu krajach Europy i Azji. „Barvinok” gościł w Rosji, na Białorusi, w Mołdawii, Polsce, Czechach, Francji, Turcji, Niemczech, Grecji, Anglii, Chinach, Japonii, Hiszpanii, Serbii i innych krajach. Zespół jest pionierem baletu „Przygody Barvinok”, który jest wspaniałym przykładem ukraińskiego folkloru. Występy młodych wykonawców, ich talent, ogromny potencjał twórczy oczarowuje i wzrusza publiczność na całym świecie.

program Zespołu Barvinok

UKRAIŃSKI TANIEC „HOPAK” Ukraiński taniec „Hopak” to taneczny symbol Ukrainy. Jego szerokie ruchy, różnorodne rysunki, szybkie tempo wykonywania wymagają dużo przestrzeni. Ten męski taniec wziął swój początek od ukraińskich kozaków i był elementem ich sztuki wojennej.Charakterystycznymi elementami „Hopaka” są: wyjście chłopców, wyjście dziewcząt, taniec mężczyzn z charakterystycznym wolnym, szerokim tempem i solidną męską manierą i charakterem wykonania. Taniec dziewcząt, dla którego charakterystyczny jest weselszy, bardziej figlarny charakter wykonania, związany jest z wykonaniem dużej ilości drobnych ruchów i obrotów. Taniec ukazuje współzawodnictwo w zręczności i sile oddzielnych grup żeńskich lub męskich. Kostiumy są stylizowane i stworzone na bazie wzorców odzieży, charakterystycznej dla mieszkańców Ukrainy Centralnej.

UKRAIŃSKI TANIEC „KOZACZOK” Pochodzenie nazwy tego tańca jest związane z historią, życiem i obyczajowością wojowników – kozaków. Pochodzenie odnosi się do dalekiej przeszłości. W odróżnieniu od „hopaków”, „kazaczoki” są wykonywane w szybszym tempie, bardzo ekspresyjnie. W „kazaczoku” jak i w „hopaku” wykorzystuje się współzawodnictwo między wykonawcami, a nawet grupami. W tańcu może brać udział zarówno duża liczba wykonawców jak i niewielka. W danym wariancie „kozaczka” bierze udział troje ludzi – jeden chłopak i dwie dziewczyny. W tańcu tym ukazany jest optymizm, radość, zapał i wesołość jest charakterystyczny dla narodu ukraińskiego.

ZAKARPACKI TANIEC „BIEREZNYANKA” Taniec zakarpacki „Bierieznianka” to wesoły, szybki taniec, który wykonują młodzi ludzie na weselu. Nazwa jego pochodzi od nazwy miejscowości, gdzie po raz pierwszy zapisali ją etnografowie. Miejscowość ta znajduje się w najbardziej na zachód wysuniętym regionie Ukrainy – Zakarpaciu, gdzie mieszka duża ilość różnych narodowości. Każda wioska na Zakarpaciu miała swoje tańce, piosenki, odzież, które były niepowtarzalne. „Bierieznianka” to ukraiński taniec, chociaż czuje się w nim, jak i w kostiumach wpływy węgierskie i czeskie.

WOŁYŃSKA POLKA Jest to taniec charakterystyczny dla rejonu etnograficznego Ukrainy, który nazywa się Wołyń. Leży on na północnym zachodzie Ukrainy. „Polka” to bardzo popularny taniec nie tylko na Ukrainie. Z punktu widzenia choreografii „polka” bywa dość prostym tańcem: wesołym, zaczepnym, pełnym radości życia. Wykorzystuje się w niej zasadę współzawodnictwa między grupami wykonawców lub parami, co daje tańcowi oryginalnego, niepowtarzalnego kolorytu. Ponieważ Wołyń graniczy z Białorusią, odczuwane są w „Wołyńskiej polce” wpływy tego państwa widoczne również w strojach.

ŻARTOBLIWA SCENKA GANDZIA Żartobliwa scenka „Gandzia” to taniec, u podstawy którego leżą wpływy taneczne, charakterystyczne dla północnej części Podola i południowych rejonów Ukrainy Centralnej. Pokazany numer jest ideą autorską i inscenizacją baletmistrza. Jego cechą główną jest posiadanie żywej akcji. Akcyjne tańce – to styl sztuki tanecznej narodu ukraińskiego, gdzie przy pomocy choreografii są wyrażane konkretne zjawiska otaczającego życia i przyrody. „Gandzia” została wystawiona na podstawie ukraińskiej pieśni ludowej „Gandzia”. Tak również pieszczotliwie i żartobliwie nazywają na Ukrainie dziewczynki o imieniu Anna.

HOPAK „VIZERUNOK” Jest to jeszcze jeden wariant hopaka. Posiada on oryginalną, kompozycyjną, strukturę, składającą się z oddzielnych figur tanecznych, które, przeplatając się, tworzą jego oryginalny, niepowtarzalny rysunek. Biorąc pod uwagę to, że w repertuarze zespołu „BARWINOK” jest kilka hopaków, właśnie w tym tańcu wykorzystano dużą ilość różnorodnych rysunków. Z pomocą swoich ruchów, przemieszczeń i przegrupowań tancerze rysują na scenie wszelkie możliwe desenie. Dlatego taniec nazywa się Hopak „Wzór/Deseń”. Kostiumy odróżniają się od pierwszego „Hopaka”, ale również są charakterystyczne dla mieszkańców centralnych rejonów Ukrainy.

Zespół Pieśni i Tańca "Śląsk" im. Stanisława Hadyny powstał 1 lipca 1953 roku. Jest jedną z najlepiej rozpoznawalnych marek artystycznych w Polsce i na świecie. „Śląsk” to dzieło życia Stanisława Hadyny i Elwiry Kamińskiej, którym Zespół zawdzięcza podstawy swojej świetności. Sławę i kunszt wykonawczy budowało wielu wspaniałych artystów i pedagogów. Dziś „Śląsk” to instytucja kultury o ogromnych możliwościach wykonawczych, realizująca ok. 120 koncertów rocznie. Ponad stuosobowy skład artystyczny: chór, balet i orkiestra. Wielki ambasador Polski - 7 tysięcy koncertów dla ponad 25 milionów widzów w 44 krajach, na pięciu kontynentach. W repertuarze posiada dwadzieścia różnorodnych programów - od wielkich widowisk przynoszących barwną i dynamiczną panoramę folkloru wszystkich regionów kraju, poprzez koncerty edukacyjne, aż po prezentacje muzyki klasycznej i sakralnej. W swoim dorobku Zespół ma także 12 płyt wydanych w Złotej Kolekcji "Śląska". Cztery Złote Płyty, jedna Platynowa, kilka nominacji do „Fryderyków”. Oprócz koncertów „Śląsk” prowadzi także bogatą działalność edukacyjną. Od początku istnienia Zespołu siedzibą jest zabytkowy Kompleks Pałacowo – Parkowy w Koszęcinie. Za swoją działalność Zespół "Śląsk" był wielokrotnie nagradzany, warto wspomnieć niektóre z ostatnich wyróżnień: Platynowy Laur Umiejętności i Kompetencji "Ambasador Spraw Polskich", "Lux ex Silesia" – nagroda Metropolity Katowickiego, Honorowy Ambasador Polskiego Biznesu, nagroda w konkursie Ministerstwa Rozwoju Regionalnego „Polska Pięknieje - 7 cudów Funduszy Europejskich”.

program Zespołu Pieśni i Tańca Śląsk

TROJAK Taniec rozpowszechniony na terenie regionu Górnego Śląska, od Opolskiego po Beskid. Tańczony trójkami, w skład każdej z nich wchodzi tancerz i dwie tancerki. Część wolna oparta na charakterystycznym kroku - do boku jedną nogą (przenosimy na nią ciężar całego ciała), a następnie unosimy i przenosimy drugą nogę na krzyż, na niewielką wysokość od podłoża. Część żywa - kontrastowa, polega na biegu krokami w rytmie ćwierćnut, bądź ósemek, która obfituje w wiele charakterystycznych figur. Najoryginalniejszy ze wszystkich tańców regionu śląskiego.

TANIEC CHUSTKOWY Taniec stylizowany z regionu Śląska Cieszyńskiego, oparty na kroku zbliżonym do tzw. mazurki ustrońskiej (na “raz” krok z pochyleniem korpusu i podskok). Oryginalny w swej kompozycji, ale nieco odmienny od oryginału. Obfituje w niezliczoną ilość obrotów dziewcząt i energicznych kroków męskich, wykończonych mocnymi akcentami.

KRAKOWIAKI NOWOSĄDECKIE (TANIEC LACHÓW SĄDECKICH) Taniec w żywym tempie, którego nazwa wywodzi się od Lachów Sądeckich. Podczas tańca tancerze wykonują krótkie przyśpiewki, podobnie jak u sąsiadujących z nimi krakowiaków. Charakterystyczny jest popis tzw. „chodoków” (kawalerów). Drużbowie weselni tańczą na rozpoczęcie uroczystości, zarządza solista, zaczynając popis przed kapelą, a towarzysze mu wtórują.

KOŁOMAJKI Taniec w wykonaniu samych tancerek, oryginalny w pomyśle i zaskakujący dla widza. Tańczony również na terenie Górnego Śląska, gdzie wykonywany jest w parach. Charakterystyczne dla tego tańca jest uderzenie warkoczem o podłogę. Mnóstwo w nim kroków fikanych, podskoków i obrotów tancerek.

POLKA BESKIDZKA Taniec tańczony w strojach Beskidu Śląskiego, z użyciem kiji. Mnóstwo w nim technicznych podskoków, fiknięć, kroków „szkroboka” - szybkich wysunięć nóg, obrotów partnerek, oraz charakterystycznych figur, jak “ubijany” – w wykonaniu tancerzy, oraz „obyrtki”. Ponadto efektowne unoszenia tancerzy na kijach i wzajemne unoszenia kolegów na swoich barkach.

TAŃCE PODHALAŃSKIE Taniec ludowy z regionu południowej Polski, z Podhala, z elementami wspólnymi tańcom z tego regionu – zbójnickiego i góralskiego. Ukształtowany prawdopodobnie po okresie fal migracyjnych (wędrówki pasterzy wołoskich w XVI – XVIII wieku). Taniec o charakterze wybitnie popisowym i improwizacyjnym. Tempo żywe, zależne od temperamentu tancerzy.

KUJAWIAKI GŁUSZYŃSKIE Taniec ludowy oddający liryczny i melancholijny nastrój. Tańczony w umiarkowanym tempie. Wywodzi się z tańców weselnych, pochodzi z Kujaw. Pary tańczące obracają się spokojnie, gładko, charakterystycznym krokiem opartym na łagodnym chodzie i obrotach na ugiętych kolanach. To taniec wolny i bardzo romantyczny. Jego inna nazwa to śpiący lub kolebany.

TAŃCE RZESZOWSKIE (SUITA RZESZOWSKA) Tańce z okolic Rzeszowa, które cechuje żywiołowość, dynamika i różne tempo. Często powtarzany ruch tancerzy, to potrząsanie otwartą dłonią ręki uniesioną w górę – jakby w geście pozdrowienia. Pełno w tych tańcach różnorodnych form. Tańce rzeszowskie to tańce obrotowe, wirowe. Najbardziej znane to polka „bez nogę”, polka dzwon itd.

KUJAWIAK OBEREK Piękne połączenie kujawiaka z oberkiem. Oberek jest tańcem żywym i skocznym, pochodzącym z centralnej Polski, z Mazowsza. Jego nazwa pochodzi od ruchu obrotowego w tańcu – „obertas”, „owijok”, czy „okrągły”. To popis par tańczących w miejscu lub wirujących drobnym krokiem ósemkowym. Tancerze urozmaicają ten taniec licznymi podskokami, przytupami, przyklękami czy podniesieniami partnerek. To taniec skoczny, pełen temperamentu i popisów tanecznych.

KRAKOWIAK Taniec ludowy ziemi krakowskiej, wykonywany z przyśpiewkami, w średnim tempie, zawierającym charakterystyczne synkopy. Żywy taniec, określany jako „goniony” lub „dreptany”. Cechy charakterystyczne to gromadność i przodowanie, pełen licznych podskoków, wymachów, przytupów i charakterystycznych figur: hołubców, krzesanych i kroku zwanego galopem lub cwałem. To taniec żywy, skoczny i sprężysty, z wyczuwalnym pulsującym rytmem na dwa. Tańczony w barwnym i bogatym stroju krakowskim.